Gdzie dzieci?
Chodź tu!
Chodź tu, dziwko!
Gdzie ta dziwka, twoja matka?
Zostawcie je! To tylko dzieci.
Zostawcie je!
Wykastrujemy go żywcem, psiakrew! Nie będzie zabawy, gdy umrze.
Skończymy z tym raz na zawsze!
Mordujesz hiszpańskich księży i ziemian, ale nie wyjdziesz z twej dziury.
Jesteś śmieciem!
Bierzcie teraz żonę i spadkobierców tego drania.
Nie zabijajcie niewinnych dzieci.
Nie. Zresztą nie byłam jego żoną.
Josico, znasz mnie.
Wiesz, że jestem córką Cagorcio. Nie było ślubu.
Te dzieci są nieślubne, bez nazwiska i żadnych praw.
Czy to prawda?
Tak, panie, była jego kochanką.
Pan Carlá nie ożenił się ze służącą.
Dzieci są nieślubne.
Co za dżentelmen!
Nie dotykaj mnie.
- Nie dotykaj mnie, do diabła! - Proszę!
Puścimy ich.
Co z zamkiem? Spalimy go?
Nie. Będą z niego dobre baraki.
Służąca się pewnie wszystkim zajmie, tak?
Tak?
Rzuć tego błazna sępom.
Powodzenia.
Dziękuję. Do widzenia.
Niech żyje Republika!
FRONT ARAGOŃSKI, CZERWIEC 1937
Jestem porucznik Sales.
- Proszę wybaczyć, poruczniku. - Spocznij.
Mam się zgłosić do kapitana Picó.
Czeka od wielu dni.
Jest nad rzeką.
Grau, zaprowadź porucznika.
Mamy dwóch głównych wrogów: wszy i pornografię.
Dwie plagi wojenne, jak mówił Napoleon.
Wszy i pornografia.
Zwyciężymy wroga jedynie wtedy,
gdy oprzemy się plugastwu, tak fizycznemu jak i moralnemu.
- No już. Rozdaj je teraz. - Tak jest, kapitanie!
Użyjcie tego mydła.
Pamiętajcie, by je oszczędzać. Zrozumiano?
Tak jest!
Możecie się już rozebrać.
Złamać szeregi!
Pan też, poruczniku. Bez ceregieli.
Nie bójcie się pokazać genitaliów. Gorzej, gdybyście ich nie mieli.
Chcę, by był to najczystszy pułk republikańskiego frontu.
Dopiero gdy to osiągniemy,
będziemy gotowi ubrudzić ręce krwią faszystów.
Higiena to pierwszy krok na drodze do chwały!
Ten batalion, szczerze mówiąc, to bajzel.
Ani higieny, ani kultury!
Jeśli tylko chcą walczyć i trzymać się ideałów...
Nikt tutaj nie ma ideałów.
Ani zasad.
Są niezbędne, by wygrać.
Ten front jest martwy od miesięcy.
Franco poświęca całą uwagę Madrytowi, a my siedzimy tu jak porzucone dziwki.
- Musimy temu zaradzić. - Palisz się do zabijania faszystów.
Wolałbym nikogo nie zabijać,
ale musimy odzyskać prawa uzyskane za Republiki.
Podobno macie w pułku żołnierza zwanego Soleras.
- Juli Soleras? - Juli, tak.
Czemu cię interesuje?
Przyjaźniliśmy się na uczelni.
To ci przyjaźń! Kulturalny i dystyngowany oficer...
Co masz na myśli?
- Juli jest wykształcony i inteligentny. - Bez moralności i zasad.
Wiesz, co zrobił podczas ostatniej bitwy?
Sam zabił 20 faszystów z karabinu maszynowego.
Potem ten brutal zniknął, opuszczając posterunek w środku bitwy.
Nie śmiej się.
Powinniśmy go stracić, ale kto by się odważył.
Jesteśmy. Będzie ci tu dobrze.
Ciotko Olegario!
Na pańskie rozkazy, kapitanie.
Zobaczy pan, jak dobrze tu jemy.
Proszę, smaczny kąsek.
Proszę za mną. Oprowadzę pana.
Mój siostrzeniec.
Przystojny.
Szesnaście lat i już służy.
Nie wiem, w którym pułku, ale po drugiej stronie.
Proszę do góry, panie Lluís.
Weźmie pan pokój chłopca.
Biedak. Wojna go zaskoczyła po przeciwnej stronie.
I tak to tu jest.
Albo się zaciągasz, albo po tobie.
Przynajmniej nie skończył u anarchistów.
Ci brutale wybili wszystkich mnichów w klasztorze.
Panie Lluís, proszę się nie gniewać, ale nie zależy mi, kto wygra wojnę.
Chcę tylko, by się szybko skończyła.
Droga Trini...
W mieście mamy przynajmniej pługi, by orać ziemię.
Ale nie dają mydła.
Wiecie, do czego użyją tej cholernej dziury?
Żeby było łatwo nas wrzucić, gdy nas zabiją.
Rekruci!
Okop jest zaprojektowany strategicznie, by chronił przed wrogiem.
Z tego miejsca ogłoszą alarm w razie zagrożenia.
Ochroni nas także przed bombami.
Może niektórzy z was tu zginą.
Ale chodzi o pokonanie wroga z tej pozycji. Jasne?
Tak jest!
Przyprowadzamy tu bliskie śmierci zwierzęta.
Korzystamy, że wciąż chodzą, by je tam wrzucić.
Sępy zajmują się resztą.
Robią to też z niektórymi ludźmi.
Jest tu mój mąż.
Niedawno przyjechałeś?
Tak, by szkolić żołnierzy.
Naprawdę? A na czym to polega?
Uczę ich zabijania.
Myślałam, że to nie wymaga szkolenia.
Zabiłam matkę, gdy się urodziłam.
A ten mały próbował mi zrobić to samo.
Na szczęście nie zrobił.
Jak się nauczyłaś po katalońsku?
Mój mąż był z Barcelony. Mieszkaliśmy tam wiele lat.
- Stamtąd jesteś? - Tak.
Czym się zajmujesz, gdy nie uczysz zabijać?
Studiowałem prawo. Chciałem być prawnikiem.
Widać, że jesteś z dobrej rodziny.
Ta sucha równina jest większa, niż wygląda.
W tych butach nawet nie zobaczysz wroga.
- Co? - Nie pukasz, zanim wejdziesz?
Ryzykowne. Nie wpuściliby mnie.
Nie podniecajmy się zbytnio.
Masz stąd wspaniałe widoki.
Jak zawsze zdobywasz to, czego chcę ja?
Będąc miłym i grzecznym.
Nadal to masz?
To? Do śmierci.
- Coś ciekawego w górze? - Bardziej niż na dole.
Nie musisz mówić. Wszystko tu jest martwe.
Faszyści mogli już dotrzeć do Barcelony,
ale nie zabezpieczyli frontu aragońskiego, by wojna trwała.
Im dłużej trwa, tym większe zwycięstwo.
A my umieramy ze wstrętu, choć pachniemy mydłem.
Chyba nie ty.
Ubierasz się jak fircyk, ale cuchniesz jak świnia.
Tak możesz mnie wytropić strzelbą.
Chciałbym.
Może uczcimy naszą przyjaźń faszystowskim koniakiem?
- Nie mam go. - Wiem, gdzie go znaleźć.
Nie rozumiem cię, Juli.
Osiągasz chwałę zabijając masę faszystów i uciekasz.
Odszedłem, gdy się skończyło.
Chwała trwa sekundę.
Doświadczyłem jej i zniknąłem.
I przyznam, że zdawała się wieczna.
A teraz liczę ziarna ciecierzycy!
Oni myślą, że ktoś, kto zjawia się i znika, gdy ma chęć,
nie jest godny zaufania.
Myślisz, że daję zły przykład żołnierzom?
Tak.
- Juli. - Uważaj, oberwiesz!
Inni żołnierze wciąż mi to robią, gdy stoję na straży.
Podano obiad!
Patrz.
Fortepian.
Lluís!
Juli.
Jezu, Juli.
Juli.
To czyjś dom.
Chyba nikt by go tak nie opuścił,
licząc, że wróci i znajdzie wszystko na miejscu.
- Juli, jesteś oficerem. - Dzięki.
Nie powinieneś grabić.
Ani liczyć ciecierzycy.
Moi podwładni to robią. Jestem kiepski w rachunkach.
- Et voila...! - A w czym jesteś dobry?
W eskapiźmie.
Mógłbym to robić zawodowo, gdy dorosnę.
Ale ty też jesteś w tym dobry.
Czemu tak mówisz?
Spytaj Trini. Nawet nie otwierasz jej listów.
Szpiegujesz przyjaciela?
Czy ty w ogóle coś szanujesz?
Człowiek z zasadami znów się pomylił.
Wiesz, co się dla mnie liczy?
Gwiazdy.
Zwłaszcza jedna mnie niepokoi.
Traci wciąż światło i wkrótce zgaśnie.
Są miliony gwiazd.
Uważaj, Lluís.
Trini jest jak taki opuszczony dom.
W każdej chwili mogą go ograbić.
Nie mów mi więcej o Trini.
Juli, chodź tu.
O co chodzi?
Jest tam paru faszystów.
- Widzisz ich? - Tak. To co? Są w swojej części.
Co to znaczy?
Te opuszczone miasta to sklep, gdzie obie strony „robią zakupy”.
Byle nikt nie wkraczał na drugą stronę.
Odłóż pistolet.
- Na pańskie rozkazy. - Spocznij.
Robię ten artefakt, by odstraszyć muchy.
Kazano mi zarekwirować konia.
To ogromny obszar i brak nam kawalerzystów.
Kiedyś napotkasz wroga.
Gdzie ja znajdę konia? Są tu tylko muły sąsiada.
Możesz użyć klaczy pana Carlá.
Wdowa ci ją zaoferowała.
- Mnie? - Chyba cię lubi.
- Zamknij się! - Jest pani Olivella?
Możesz odejść, Fermín.
I odłóż tę siekierę, nie prowadzimy wojny.
- Czy tak? - Nie.
Nie mam tu służby.
Tylko pracownika i nianię, która wyszła z dziećmi.
Pani Olivello.
Proszę mi wybaczyć, ale kapitan przysłał mnie po konia.
- Konia, który należał... - Do mojego zmarłego męża.
Tak, klacz ci się przyda.
Mówiłam, że buty nie wystarczą. Proszę za mną.
Trzeba ją mocno szczotkować, ale delikatnie.
Mój mąż robił to co wieczór.
Cenił Bellotę ponad wszystko.
Tylko on mógł na niej jeździć.
Przykro mi pozbawiać panią klaczy.
Jest wojna. Mamy obowiązek pomagać, jak możemy.
Nie możemy żałować innym.
Łatwo wszystko stracić.
A poza tym, od kiedy nikt na niej nie jeździ...
jest bardzo smutna.
Starzeje się i myśli, że jej nie kochamy.
Wsiadaj.
Spokojnie.
Prr, Bellota.
Dobrze. Wygląda, że się polubiliście.
Pewnie masz dużo pracy.
Tak. Dokonuję inspekcji pułku.
Ucz ich też jak przeżyć.
To trudniejsze niż zabijanie.
Choć czasem obie rzeczy idą w parze.
Przyprowadził pan niezłego towarzysza.
Gdzie mogę zostawić klacz?
W środku. W tym mieście, gdy pada deszcz, wszystko tonie.
Patrz, jakiego ma konia.
O czym szepczą?
Wypchajcie się obie.
Na pewno z powodu konia.
- Należy do Carlany? - Tak, dama z niej.
- O rany! - Czemu się pani śmieje?
Carlana nie jest żadną damą.
Co pani ma na myśli?
Gdyby pan tylko wiedział.
Jej własny ojciec, Cagorcio, nazywał ją „szmatą”.
Była całkiem bezwstydna. Kąpała się nago w kadzi.
Tutaj się tego nie robi.
Była dla mnie bardzo miła.
Mów pan co chcesz.
Ale Carlana nie jest damą ani żoną Carli.
Urodziła mu dwa bękarty i tyle.
Dzień dobry.
Jestem z republikanami z Castel de Olivo.
Moja żona choruje w Barcelonie i jeśli pan tam jedzie...
Mogę cię zostawić w Plaza Palau.
Tam jadę.
Nie proś, bym cię zabrał dalej.
Nie tutaj. Z tyłu, z owcami.
Jeszcze lepiej, wolę je od ludzi.
Pospiesz się.
Proszę.
Służę panu.
Towarzyszu.
Zjedz tę cebulę.
Trini.
Juli, jak ty się lubisz wygłupiać!
Tak ładnie pachniesz.
A ty śmierdzisz owcami.
Nie, dziewczyno. To gnój. Najnowsze paryskie perfumy.
- A jak się ma Lluís? - Dobrze, przywyka do nowego pułku.
Nie pisał od miesięcy.
Bo tam panuje bajzel.
Ale nie martw się, na froncie spokój.
Rozejrzyj się tutaj.
Nie wiecie, jakie tu piekło w Barcelonie.
- Ramonet! - Wujek Juli!
Cześć!
- Co mi przywiozłeś? - Zobaczysz.
- Zawsze prosi o rzeczy. - Jest podobny do mnie. Patrz.
Zobacz, co ci przywiózł wujek Juli.
To dla dziewczynek.
To nie lalka dla dziewczynek. To żołnierz, jak twój tata i ja.
Zrobimy mu strzelbę i założymy mundur.
Ugotuj tę boćwinę.
- A ziemniaki? - Nie mamy.
Mam też coś dla ciebie, Trini.
- Co to za choinka? - Nie mogłam ich wyrzucić.
To skarb. Nie wiem, co byśmy bez ciebie zrobili.
- Chciałbym móc zrobić więcej. - Już dużo robisz.
Wiesz, że się ochrzcimy?
Nie. To prawdziwy cud.
Trini, ateistka i anarchistka, się ochrzci.
- Nie powiedziałabym Lluísowi. - Zabiłby cię.
Pewnie, że by mnie zabił.
To mi pomaga przetrwać samotność...
Otwórz dłoń.
Jest wspaniała.
Gdzie ją znalazłeś?
W kościele bez dachu. Było bardzo ciemno.
Chodzę tam patrzeć na gwiazdy.
Co to? Meteoryt?
Nie wiem. To ty jesteś geologiem.
Dam go do zbadania.
Czy pochodzi z nieba, czy ziemi, to najlepszy prezent, jaki dostałam.
Dalej!
Szybciej, albo zaskoczy nas ulewa.
Trzeba dobrze zabezpieczyć, albo woda wszystko zniszczy.
„Bądź przeklęty!
Oślepiłeś mnie!
Wtedy dziewczynka skorzystała z okazji i uciekła.
A kiedy stanęła przed drzwiami, otworzyła szeroko oczy,
bo macocha trzymała wielki kij, by ją nim pobić”.
A mój tatuś? Czemu nie uderzył macochy?
Nie może. Jest na wojnie.
Ja też chcę iść.
Tak? A kto się mną zaopiekuje? Ktoś musi się mną opiekować.
Ja to zrobię, mamo.
Jak się masz?
Jestem wykończony, Trini.
Chciałbym opuścić ten świat.
Albo się ożenić i opowiadać dzieciom bajki, jak ty.
Na co czekasz?
- Żadna kobieta mnie nie pokocha. - Ciebie?
Potrafisz uszczęśliwić kobietę.
- Wyjdź więc za mnie. - Nie bądź głupcem.
- Głupcem? - Tak. Głupcem.
Juli, mogę z tobą mówić jak z bratem.
Lluís mnie całkiem opuścił.
Wiem, że próbujesz na niego wpłynąć, by do mnie wrócił.
Ale wiem, że nigdy nie będzie, jak kiedyś.
Ta ziemia została zatruta na zawsze.
Tak, ale nie pozwól temu przesłonić ci oczu.
Musisz patrzeć na gwiazdy.
Nasze ideały były takie czyste...
byłoby pięknie je zrealizować.
Wierz w nie z całej duszy.
To skończone, Trini.
Jeden rok, wiosna już nie powróci.
Kwiecień niepewnej chwały przecieka nam przez palce.
Pewna czy nie, to jedyna chwała.
Potem przyjdą mdłości.
Poruczniku!
Proszę wejść. Niech pan tam nie stoi.
Pastora.
Nasz młyn byłby najlepszym schronieniem, ale widział pan, co się z nim stało.
To prawdziwe nieszczęście.
Katastrofa.
Najpierw zmarła nasza synowa, bo urodziła dużo dzieci.
Synowie? Zabrała ich wojna.
A teraz bez naszego młyna...
wszyscy pomrzemy z głodu.
Przestań, skarbie.
Jeszcze tylko ty zaczniesz płakać, i zaleje nam szopę. O mój Boże!
Nie martw się, kochana. Porozmawiam z Carlaną.
Poproszę, by nam użyczyła młyn.
Zatrzaśnie ci drzwi przed nosem.
Dała mi klacz Carli, by nam pomóc w walce.
Pewnie. Miły młody panicz z dobrej rodziny.
Chyba nie zignoruje sąsiadów w potrzebie.
Ona? Od kiedy dostała się do tego zamku...
nie odezwała się słowem do nikogo w mieście.
Moja żona ma rację.
Wstyd mi prosić,
ale skoro pana polubiła,
może pan z nią pomówi za nas.
Cóż, dała mi tylko konia.
Nikomu innemu nie pozwoliła go dosiąść.
Dobrze.
Pomówię z nią.
Hej, Bellota.
Gdzie byłaś?
Co robisz?
Chodź, usiądź.
Możesz zostawić buty tam, w rogu.
Pomogę ci. Przywykłam.
Ciągnij.
Ulżyło mi, że Bellota tu jest.
Martwiłem się.
Nie martw się tyle, dostaniesz zmarszczek.
Ciągnij mocniej.
Kazałaś mi ciągnąć.
Załóż je.
Należały do mojego męża.
Czego ode mnie chcesz?
Chyba nie przyszedłeś tylko po konia.
Nie chcę nadużywać twojej szczodrości,
ale młynarz i jego żona chcą wiedzieć, czy użyczysz im...
Mojego młyna?
Tak. Skąd wiesz?
Widziałam, że rzeka zalała ich młyn.
Widzę z tego zamku wszystko.
Ta biedna rodzina wszystko straciła.
Niech przyjdą omówić warunki.
Dziękuję. Powiem im.
Usiądź, proszę. Nie bądź taki oficjalny.
Lubisz pomagać ludziom, prawda?
Tak, kiedy mogę.
Pomożesz mi?
Tobie?
Mówiłeś, że byłeś prawnikiem.
Uczyłem się na prawnika.
Potrzebuję pomocy w kwestii prawnej.
Pomogę, jeśli będę mógł.
Powiedz o co idzie.
Pewnie słyszałeś w mieście...
że byłam pokojówką Carli i dlatego się ze mną nie ożenił.
Widzę, że słyszałeś.
Ale ludzie nie wiedzą,
że gdy mąż podejrzewał, że anarchiści przyjdą go zabić...
ożenił się ze mną, by nie zostawiać dzieci bez spadku.
Zrobiliśmy to w klasztorze.
Ale anarchiści zniszczyli wszystko.
Nie przeżył żaden świadek ślubu.
Teraz nikt nie wierzy.
Musisz mieć akt ślubu.
Nie.
Chodź. Chodź tu.
Daj mi stopę.
Chodzi o to,
że bez tego dokumentu...
krewni mojego męża
przyjdą odzyskać ziemię, kiedy wojna się skończy.
Moi synowie i ja skończymy bez dachu nad głową.
Ale ten akt musi gdzieś być.
Mówiłam ci, jest w klasztorze.
Nie wiem, gdzie go szukać. Nie wiem jak wygląda.
Poza tym, przeraża mnie to miejsce.
Może poszedłbyś mi go poszukać?
ŚLUBY
Psiakrew, Juli!
Zawsze się zjawiasz w absurdalny sposób.
Mogę powiedzieć to samo o tobie.
- Co ty tu robisz? - To moje ulubione miejsce.
Umarli, którzy nie mówią.
Zapach zdrady.
Ohyda i makabra. Czuję się jak w domu.
Jeśli chcesz rozmawiać o absurdzie, to wybrałeś nienajlepszy dzień.
Widzę, że jazda na klaczy ci nie służy.
- Co powiedziałeś? - Czy to nie klacz Carlany?
Tak, oddała ją pułkowi.
Nie umniejszaj tego. Tylko ty na niej jeździsz.
- Sam o tym myślałem. - O czym ty mówisz?
Nigdy nie dała mi się przejechać.
- O co ci chodzi? - O nic.
Wydedukowałem, że skoro wyświadczyła ci przysługę,
pewnie ty też się jej przysłużyłeś.
Nie daj się jej schwytać. Ta kobieta jest jak pająk.
Kim jesteś, by mi dawać rady?
Twoim najlepszym przyjacielem, pamiętasz?
Posłuchaj mnie i pomóż tym, którzy cię naprawdę potrzebują.
Samoloty!
Wyjdźcie wszyscy!
Daj mi chleba. Proszę, daj mi go.
No już, pani Trini. Proszę wyjść.
Ma pani dziecko.
Wszyscy wychodzić!
Szybciej.
Pomocy!
Proszę wejść, tu jest miejsce. Szybko.
Jeśli uważasz, że nie można znaleźć tego dokumentu...
może go napiszemy?
Co masz na myśli?
Znasz się na prawie.
Wiesz, jak skłonić sędziego, by wydał dokument...
Prosisz mnie, bym sfałszował twój akt ślubu?
Proszę, byś pomógł mnie i moim dzieciom.
Przykro mi.
Rozumiem twoją sytuację i bardzo ci współczuję,
ale to, o co prosisz, to przestępstwo.
- To wbrew prawu. - Nie mów mi o prawie.
Po wszystkim, co mi zrobili.
Właśnie tego chcę, byś mi pomógł uzyskać sprawiedliwość.
Zrozum.
Wyrosłam w biedzie. Wiem, co to jest.
Jestem córką Cagorcia, na pewno słyszałeś.
Smarują gównem drzwi zamku i nazywają mnie dziwką.
To mogę znieść.
Ale nie dopuszczę, by niewinne dzieci płaciły za barbarzyństwa wojny.
Gdybyś choć miała świadka, może by zeznał.
Mówiłam ci, że wszyscy zginęli.
Będę wdzięczna, jeśli nie wrócisz, chyba że to załatwisz.
Stój.
Dzień dobry.
Witamy, panie Lluís.
Niech pan wejdzie. Proszę spróbować okrągłych bochnów.
Są wciąż gorące.
Pracujcie dalej. Dobry Boże.
Mówiłam ci.
Mówiłam, że wyssie z nas krew, gdy przyjdzie płacić.
Zamknij się, kobieto. Daj porucznikowi wyjaśnić.
Musielibyście przysiąc przed sędzią, że byliście świadkami ślubu.
Jestem pewny, że gdy to zrobicie, zostaniecie wynagrodzeni.
Myśli pan, że obniży cenę wynajmu?
Może nawet podaruje wam młyn.
- Mówi pan serio? - Tak.
Czy to, o co pan prosi...
jest legalne?
Czy zabijanie ludzi jest legalne? Ale codziennie to robią.
- Ale to z powodu wojny! - Dokładnie.
Gdyby nie zabili zakonników, nie mówilibyśmy o tym.
Chwileczkę.
Ale czy to, o co pan prosi...
nie może się obrócić przeciw nam?
Carlana i ja nic nie powiemy.
Czemu prawnik miesza się w takie rzeczy?
Dwoje dzieci wyląduje na ulicy, jeśli nic nie zrobimy.
- Tam, gdzie powinny być. - Zamknij się już.
Nie widzisz, że porucznik ma rację?
Poza tym, dzieci nie powinny płacić za grzechy swych rodziców.
Naturalnie.
Nie martwcie się. Robicie dobrą rzecz.
A niech to.
Podpisz tu.
Napisz X.
Teraz ty.
Pójdziemy prosto do piekła.
Maria, zabierz dzieci.
To to, co myślę?
Będę ci wdzięczna na zawsze.
Nie chcę twej wdzięczności.
A więc co?
Dobrze wiesz.
Myślę, że ta wyjątkowa sytuacja wszystkich nas wzburzyła.
Ufam, że nie mówisz poważnie.
Mówię bardzo poważnie.
Nie znasz mnie.
Nikt cię nie kochał, jak należy.
Jestem gotów to zrobić.
Nie rozumiesz? Jestem kobietą, która przeszła wszystko.
- Ty dopiero zaczynasz żyć. - Nieważne.
Dla mnie tak.
Czemu nie chcesz być kochaną?
Czemu nie chcesz?
Nie!
Nie mów mi, że zrobiłeś to tylko po to, by dostać moje ciało.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Nie życzę ci źle.
Może kiedyś pomogę tobie lub twemu synowi, tak jak ty mi pomogłeś.
Skąd wiesz, że mam syna?
Wiem, że masz dziecko i kobietę, choć nie macie ślubu.
I wiem, że jesteś uczciwy, słowny.
Słaby, niewinny i moralny... choć widzę...
że twoja moralność nie jest tak silna, jak myślałam.
Najlepiej wróć do miasta i zapomnij o tym.
I ożeń się ze swoją kobietą. Dla dobra twego dziecka.
Nie ożeniłem się dla zasady. Uznałem syna, gdy się urodził.
Nie jak ten bezwstydny człowiek, który się odwrócił od swego potomstwa.
Przypomnę ci, że dzięki tobie ten bezwstydny jest teraz moim mężem.
Jesteś mi winien szacunek. Bo teraz faktycznie jestem Carlaną.
Wynoś się.
Moi współobywatele.
Nie oczekiwaliśmy, że będziemy obchodzić nasze uroczystości.
Ale dzięki hojnemu datkowi szanowanej obywatelki miasta,
dziś znów złożymy hołd Naszej Pani z Olivel.
Wojna przyniosła nam głód, lęk i nienawiść.
Ale nigdy nie odbierze nam wiary w świętą Dziewicę z naszego miasta!
Kto by pomyślał, Picó.
Widzi pan, doktorze.
Wszyscy myślą, że byli małżeństwem.
To nagłe odzyskanie zbiorowej pamięci wydaje mi się podejrzane.
Jak wybuch epidemii!
Są inteligentni.
Wiedzą, kiedy spuścić portki, gdy im to pasuje.
Póki nikt ich nie pieprzy w tyłek.
A Lluís był jedynym, który wiedział od początku,
że jak się okazuje, Carlana była damą.
Co masz na myśli?
Czyż nie, Lluís?
Że nasz porucznik ma doskonałą intuicję?
Wybaczcie, panowie.
Ostatnio ten młodzieniec zdaje się mieć kij w tyłku.
Dama może być szczęśliwa, że wyświadczyłeś jej przysługę.
Nic nie zrobiłem.
Załatwienie fałszywego aktu ślubu to wielka przysługa.
- Skąd ci to przyszło do głowy? - Prosiła mnie o to samo.
Przyznam, że mnie skusiła.
To przekonująca kobieta.
Ale jeśli mam płacić za seks, wolę iść do burdelu.
Na serio, jak mogłeś dać się jej złapać w pajęczą sieć?
Myślałem, że twe zasady moralne cię uchronią.
- I kto mówi o moralności? - Naturalnie.
Gdy ty się poświęcasz ujeżdżaniu klaczy i dam,
ja noszę żywność Trini i Ramonetowi, by nie umarli z głodu.
- Nie przepuścisz okazji. - Gdybym tylko z niej skorzystał.
Ale zbytnio ją kocham, by zranić.
- Romantyk z ciebie. - Napisz do niej i proś, by przyjechała.
- Nie słucham niczyich rozkazów. - Jeśli ty tego nie zrobisz, zrobię ja.
- Pod jakim pretekstem? - Nie bądź głupcem.
Picó zaprasza żony oficerów na Gwiazdkę.
- Wiesz, że nie mamy ślubu. - Proś, by za ciebie wyszła.
Zrobię to. Ale znikniesz, gdy przyjadą.
Otwórz wrota.
Mamy gości.
Olivella.
Wejdź, ojcze.
Cieszę się, że cię widzę.
Ja nie.
Carlá zawsze traktował cię jak dziwkę,
ale żyjesz jak dama.
Czego chcesz?
Dobre nowiny dotarły do frontu.
Córko.
Parę tysięcy i będę milczał.
O zachodzie słońca przyniosę je do obory.
Ułatwiasz mi to, Carlana.
Jeśli chcesz, to ci utrudnię.
Niech to szlag.
- Nigdy... - Odejdź.
Żeby cię nie zobaczyli w mieście.
Fermín, została benzyna?
Tak, jedna duża beczka.
Zdejmij pokrowiec z auta.
Bandyta.
Zawsze zła. Jak twoja nieżyjąca matka.
Gdybyś jej nie zakatował na śmierć, wiedziałabym, co powiedzieć.
Nie kłóćmy się. Daj mi pieniądze i odejdź.
Masz już swój zamek.
Tak, ale nadal jestem córką Cagorcia.
Co to znaczy?
Nawet jeśli mam pół powiatu, wciąż jestem córką świni.
Nie pozwolę ci przynieść mi wstydu, Cagorcia.
Nigdy nie miałeś wstydu, ojcze.
Inaczej nie zrobiłbyś mi tego, co zrobiłeś.
To ty oddałaś się temu bogaczowi i urodziłaś mu bękarty!
Pamiętasz tę kadź, ojcze?
Tak. Tu?
To tutaj moja córeczka myła sobie cipę jak dorosła dziwka.
Co u...
Puść mnie!
Możesz już iść.
To tatuś. Wspaniale.
Lluís.
Myślałam, że cię już nie uścisnę.
Przepraszam, że nie pisałem częściej.
Liczy się ten ostatni list.
Patrz, jaki duży urósł.
Hej.
Coś nie tak? Tylko tak mnie kochasz?
Ramonet, pocałuj ojca.
Jaki duży!
Trini, tak mi ciebie brakowało.
Ale urosłeś.
Już zasnął.
Nie dziwi cię, że Juli do nas nie przyszedł?
Nic mnie u niego nie dziwi.
- Możemy go jutro odwiedzić. - Zapomnij o Juli.
Przepraszam.
Nie martw się.
Rok bez kobiety to za długo.
Patrz, jaka jest piękna.
Do góry.
Bardzo dobrze. Teraz ją pogłaszcz.
Teraz jak żołnierz. Oczy do przodu. Wypnij pierś.
Zasalutuj, o tak.
Teraz galopuj.
Usiądź. Powiem mężowi.
Nie martw się. Ja mu powiem.
Dzień dobry.
Mamo, patrz jak sobie radzę.
- Chodź i spróbuj tego. - Czas na śniadanie.
Chodź. Pospiesz się.
Zobaczysz, jakie masz śniadanie!
I hopsa.
Czemu się tak wystroiłaś?
Na pogrzeb ojca Carlany.
Zmarł?
Tak, synu.
Straszny wypadek.
- Na froncie? - Nie.
Przyjechał na przepustkę i spłonął dom, a on w środku.
Chodź, mleko stygnie.
Dzień dobry.
Patrz, mamo. Mleko, które przynosił wujek Juli.
Odłóż je!
- Co tu robisz? - Szukam Juli.
Ja też.
Nie pokazał się wczoraj.
Miał wartę, ten biedak go zastąpił.
Nie ma jego plecaka. Powiadom kapitana.
- Już wie. - Powiedz mu ponownie.
To normalne, by tak zniknął bez słowa?
Pewnie, że nie, ale znasz Juli. Zawsze niespokojny.
Ale pisałam mu, że przyjeżdżamy.
Widać, jak go to obchodzi.
Te rzeczy, które nam przywoził, wykradał stąd, tak?
To chyba oczywiste. Widzisz, że niczego nie szanuje.
Możliwe, ale gdyby nie on...
- Nie wiesz, gdzie może być? - Nie wiem i nie zależy mi.
Nie zależy ci, czy twój przyjaciel żyje?
Prawdę mówiąc, nie. I tobie też nie powinno.
Kto to jest?
Carlana, dziedziczka z miasta.
Idź do kaplicy.
- Wyrazy współczucia. - Dziękuję.
Cieszę się, widząc cię z rodziną.
Moja żona i syn.
Miło mi. Jestem Trini.
Olivella, do usług.
A to nasz mały Ramonet.
Jaki przystojny chłopiec!
Masz takie piękne włosy.
Dziękuję pani.
Nie chcę, by na mnie czekali.
Miło mi panią poznać.
Oby to się już skończyło.
Co za elegancka kobieta, prawda, Lluís?
Takie smutne oczy.
Maria. Zabierz żałobne stroje do pokoju pana
- i wykrochmal te kolorowe. - Tak, proszę pani.
I wezwij natychmiast Fermína.
Olivella.
Zanieś to burmistrzowi z Olivel.
To list żelazny, by przybył na Gwiazdkę.
Ale jak przejdę na drugą stronę?
Powiedz żołnierzom w okopach, że masz list do burmistrza.
Gdy zobaczą auto, domyślą się, kto cię przysłał.
...łaskiś pełna, Pan z tobą.
Błogosławionaś między niewiastami i owoc żywota twego, Jezus.
Mogę się z panią pomodlić?
Oczywiście, dziewczyno.
Dotrzymamy sobie nawzajem towarzystwa.
Wszystkie kobiety stąd noszą w sobie te sztylety.
Kobiety stąd i zewsząd.
Nasze życie nie jest prawdziwe.
Modli się pani za siostrzeńca?
Codziennie proszę Dziewicę, by go ocaliła.
A ty za kogo się modlisz?
Za kogoś, kogo bardzo kocham.
- Za tego, co dał ci ten kamień? - To klejnot, nie kamień.
Od pana Lluísa, tak?
Może kieliszeczek?
W tym mieście ufamy Dziewicy.
Jest patronką kłótni małżeńskich i rodzinnych.
Usiądź.
Prawdziwa Dziewica jest w zamku Carlany, ale trzyma ją pod kluczem.
Ludzie jej chyba nie lubią.
Bo z nikim nie przestaje.
Na pogrzebie okazała szacunek mojemu mężowi.
Bo pan Lluís opiekuje się jej klaczą.
- To jej koń? - Tak, jak wszystko w mieście.
- Czemu go pożyczyła mojemu mężowi? - Dowiedz się.
Musisz spytać męża.
- Do pańskich rozkazów. - Spocznij!
Spocznij. Pozbądź się tych gejowskich rzeczy.
Szanuj mundur.
Naszą krwią zbudujemy nową ojczyznę.
Tak jest!
- Widzisz, jak pada śnieg? - Tak.
Co tam jest? Gdzie one lecą?
Nie wiem.
Do Afryki, bo zimno. Jest tak zimno?
Zimno, że aż parzy.
Zamknijcie, bo dostaniemy zapalenia płuc.
Chodźmy, bo mama mnie zbeszta. Bardzo dobrze.
Jest jak żołnierz.
Muszę zrobić kupę.
Idź sam, jesteś dużym chłopcem.
Jakbyś się nagle zestarzał.
Jestem bardzo szczęśliwy, że tu jesteś.
Wiesz, co chce na Trzech Króli?
- Co? - Konia, takiego jak twój.
Tak, kupimy mu trzy.
Szkoda że nie możemy mu kupić nawet drewnianego.
Zajmę się tym, nie martw się.
Swoją drogą, skąd masz takiego dobrego konia?
Picó mi go dał.
To ostatni koń w pułku.
Masz szczęście, że cię wybrał.
- Tak, wielkie szczęście. - Mamo, skończyłem.
Ja pójdę.
W końcu jesteś!
Wesołych Świąt.
- Ciało Chrystusa. - Amen.
A teraz wypijmy toast.
Wypijmy za nasze żony, które dzięki naszemu kapitanowi
mogą z nami być w ten gwiazdkowy wieczór.
Dobrze mówi.
Nie wiem, jak przeżyliśmy bez nich tyle miesięcy.
Na zdrowie.
Ale tutejsze kobiety nas nie zaniedbują.
Te cygara to podarunek od dziedziczki z miasta,
dla oficerów.
Przysłała tę paczkę specjalnie dla ciebie.
Ciekawe, co to. Taka wielka!
Worek kartofli.
Jakie piękne buty.
Najpierw koń, teraz to.
Ta kobieta widać myśli, że nasz porucznik ma delikatne stopy.
Mam podarunek też i dla ciebie.
Ostrożnie! Co to, książka?
Już na trzeciej stronie główny bohater zostaje rogaczem.
„Jak Roland został rogaczem”.
Nie traci czasu na opis krajobrazu, od razu przechodzi do dziewuch.
- Skąd wziąłeś to cudo? - Nie zgadłeś? Od Solerasa.
Od tego drania?
Może i drań, ale nie zaprzeczysz, że ma styl.
Tak, piękny mi styl.
Oficer, który opuszcza swój batalion w środku nocy.
Sądzisz, że przyjaciel ma styl?
- Już nie przyjaciel. - Najwyższy czas otworzyć oczy!
Tchórz i tyle!
Powinien iść pod sąd wojenny, ale nie zaprzeczysz, że to geniusz.
Pamiętam, gdy odwiedził nas angielski parlamentarzysta,
który krytykował wszystko w naszym pułku.
Co się stało?
- Boli mnie gardło. - Chodź, wstawaj.
Coś się stało, proszę pani?
Chyba się przeziębił.
Nie zabieraj teraz chłopca.
Nie? To ty go zabierz.
Przepraszam, źle się czuję.
Rozgniewałem ją.
To nic poważnego.
Co się stało?
Pozwalasz im, by się nabijali z Juli, choć nie wiesz, czy żyje?
Dość tego, do diabła!
Żyje i nadal robi sobie żarty.
- Widziałeś go? - Tak.
- Gdzie? - Po drugiej stronie.
Jako więźnia?
Nie, w mundurze nacjonalistów, mierzył do nas.
Nieodpowiedzialny kłamca i zdrajca.
Nie wierzę ci.
Taki jest twój kochany przyjaciel.
Jak mam ci wierzyć, skoro wciąż mnie okłamujesz!
- Sam jesteś zdrajcą! - Jak to?
Zdradziłeś mnie. Koń jest od Carlany, twej kochanki.
- Kto ci to powiedział? - Kurwa, całe miasto wie!
Wiesz, jaka się czuję upokorzona? Nie dotykaj mnie!
- Nigdy już mnie nie dotykaj. - Trini.
Zawsze wiedziałam, że nie pokochasz mnie tak, jak ja ciebie,
ale nie myślałam, że będziesz oszustem i cynikiem.
Przysięgam, że nic nie było. Spławiła mnie...
Nie udało ci się jej przelecieć?
Nie to miałem na myśli, Trini.
Pozwól, że ci wyjaśnię.
Pobierzmy się i zapomnijmy o tym.
Teraz mi to mówisz?
Teraz? By się oczyścić z grzechów?
Chciałbym, byśmy zaczęli na nowo. Jak prawdziwa rodzina.
Jesteś ojcem Ramoneta i to się nigdy nie zmieni,
ale nie myśl, że zostaniemy rodziną.
- Rozumiem, że masz żal. - Nic nie rozumiesz!
Wiesz, co boli najbardziej? Że oczerniasz przyjaciela.
Jedynego człowieka, który mnie naprawdę kochał,
jedynego, który chciał wiedzieć, kim byłam i czego potrzebowałam.
Idź się bawić z tą bandą pijaków.
Ramonet i ja nie będziemy ci przeszkadzać.
Jutro rano wrócę do Barcelony.
Panie, dziękujemy ci, że kolejny rok możemy świętować twe narodziny.
I że nam pozwalasz żyć pośród śmierci.
Dziękujemy ci także za dopuszczenie istnienia
przyjaźni i sojuszy w trakcie tej okrutnej wojny.
Prosimy, byś opiekował się naszymi dziećmi, naszą przyszłością.
- Amen. - Amen.
Mam nadzieję, że posmakuje wam kolacja.
Naczynia są narodowe, ale dania republikańskie.
Dobrze powiedziane.
Cieszę się z pana obecności przy tej szczególnej okazji.
Bardzo mi smutno obchodzić te święta bez męża.
I co gorsza, w pułapce na terytorium wroga.
Dlatego musimy się trzymać razem w tych ciężkich czasach. Tak, Federico?
Jak najbardziej.
Nasze cierpienia, prawość, jaką okazaliśmy,
to one powiodą nas ku zwycięstwu.
Bóg pana wysłucha.
On jest po naszej stronie.
To wystarczająca gwarancja.
Miejmy nadzieję, że przywróci porządek i znów połączy nasz lud.
Nie da się rozdzielić tego, co Bóg i natura połączyli dawno temu.
Cieszę się, że pani to mówi.
Gdy skończy się ta przeklęta wojna, podzielę się moim dobytkiem i bogactwem.
Moje ziemie leżą po obu stronach.
Choć dzieli nas rzeka, nie ma powodu, byśmy się od siebie odwracali.
Czyż nie, burmistrzu?
Wypiję za tę przyszłość.
Juli!
Tak za tobą tęskniłam.
Wskakuj.
Zejdź.
A to? Nie rozumiem.
Nie sądź mnie po tym.
Trudno cię ostatnio sądzić.
Ale czemu?
Myślałem, że w końcu umrę...
ale nie miałem odwagi umrzeć.
Wybacz, że cię zawiodłem.
Jesteś jedynym, który mnie nie zawiódł.
To plus bycia nieodpowiedzialnym.
Nigdy ze mną nie byłeś.
Gdy na ciebie patrzę,
widzę swe odbicie w twoich oczach i rozpoznaję siebie.
Jestem Trini, jaką chcę być, nie tą, której chcą inni.
Co ty robisz?
Chodź.
Chcę, byś zobaczyła firmament.
Gwiazdy uczą nas wielu rzeczy.
Jest piękny.
Widzisz te dwa bezmiary.
Świecące gwiazdy...
i cienie, które je otaczają.
Są jak pragnienie i woda.
Jedno obok drugiego...
ale nigdy się nie mieszają.
Gdyby tak było, narodziłyby się najwspanialsze planety.
Wiesz, jak nazywam tę planetę?
To planeta Soleras.
Czeka tysiące lat,
by zakwitnąć przez chwilę chwały, a potem umrzeć.
W geologii, stulecia są jak oddech.
Ale my mamy tylko ten moment.
Tylko błysk...
tej tak niepewnej chwały.
Przyjechałem po ciebie.
Teraz nie mogę.
Jestem wycieńczona.
Znienawidzisz mnie za to, czego ci nie dam.
Tak samo jak ja nienawidzę teraz Lluísa.
- Nie mów teraz o nim. - Nie mogę!
Upokorzył mnie.
Przestał mnie szanować. Ale i tak nie przestaję go kochać.
Lluís jest może słaby...
ale nie przestanie się troszczyć o ciebie i Ramoneta.
Co mam robić w międzyczasie?
Pamiętaj ten idealny moment.
Księżyc...
gwiazdy...
twój uśmiech...
twój uśmiech.
Nigdy go nie zdejmę.
Juli.
Dałam go zbadać.
I?
Jest jak ty.
Z innej planety.
- Gdzie byłaś? - Nie jestem ci winna wyjaśnień.
Trini, nie czas na sprzeczki. Ramonet źle się czuje.
Co mu jest?
Nie wiem.
Cały płonie. Sprowadź zaraz lekarza.
- Jest pijany. - Więc zrób mu kawy.
Dziękuję bardzo. To była wspaniała kolacja.
- Dziękuję za przyjście. - Dobranoc.
Dziękuję.
Ja również. Dobranoc.
Fermín, zamknij bramę.
Widzę, że nie gardzisz żadnym gościem, bez względu na stronę.
Jestem kobietą dalekowzroczną.
Nie zostawiam przeznaczenia w rękach losu.
Masz całkowitą rację.
- Jeszcze rumu? - Tak, dziękuję.
Nie oczekiwałem, że mnie miło przyjmiesz.
Trafiłeś na mój dobry nastrój.
Nowy mundur lepiej ci pasuje.
Te piękne kolory pasują ci lepiej niż czarny.
Słońce zawsze wschodzi z tej samej strony.
To my musimy się obrócić, by je uchwycić, jeśli chcemy dalej żyć.
- Jak słoneczniki. - Jak słoneczniki.
Zawsze się dobrze rozumieliśmy.
Też tak myślałem...
aż się zorientowałem, że mnie wykorzystujesz.
- Wszyscy się nawzajem wykorzystujemy. - Nie wszyscy.
I tak nie wyświadczyłeś mi przysługi,
- nie jesteśmy sobie więc nic winni. - Mylisz się. Ty jesteś mi dużo winna.
Co ci jestem winna?
Odszkodowanie.
Dlaczego?
Za zniszczenie zasad moralnych przyzwoitego człowieka...
i za skazanie jego żony na najgorsze upokorzenie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Czy fałszywy akt ślubu ci coś mówi?
Chodzi ci o pieniądze?
Nie. Nie chcę twoich pieniędzy.
Po co więc przyszedłeś?
Chcę, byś się rozebrała.
- Żartujesz. - Wcale nie.
Chcę zobaczyć, co ma w środku taka pajęczyca jak ty.
Naprawdę myślisz, że się przed tobą rozbiorę?
Jesteśmy teraz po tej samej stronie.
Mogę zacząć mówić.
- Wiesz, że jestem w tym dobry. - Lub zginąć od kuli.
Bardzo możliwe.
Nikt nie uwierzy dezerterowi i pijakowi.
Wystarczy rozpuścić plotki i zasiać wątpliwości.
Wiesz dobrze,
że aby zrujnować reputację kobiety, plotka działa tak samo jak prawda.
- Zniszczę cię, zanim to zrobisz. - Proszę bardzo.
Jestem gotów podjąć ryzyko.
Nie mam nic do stracenia.
Czego ty nie możesz powiedzieć.
Chcesz mnie więc upokorzyć,
by zrekompensować upokorzenie innej kobiety
i przywrócić zasady moralne przyjaciela?
Myślisz, że poczują się lepiej?
Oni nie.
Ale ja, tak.
Czego naprawdę chcesz?
Powiedziałem ci.
Chcę zobaczyć to, co sobie wyobrażam.
Opadające piersi kobiety, która wygląda młodo,
ale składa się ze starego mięsa.
Córki Cagorcia. „Wielkiej dziwki”.
To chcę zobaczyć.
Nie ma mowy.
Nie jesteś do tego zdolny.
Przekonajmy się.
Wszystko.
Wiesz, ile miałam lat, gdy ojciec mi to zrobił?
Cztery.
A to?
Siedemnaście.
W międzyczasie przestałam liczyć.
Myślisz, że jesteś pierwszy, który mnie tak traktuje?
Teraz wiesz, jaka jest w środku pajęczyca.
Lepiej się poczułeś?
Otwórz usta. Wystaw język.
Powiedz „a”.
Nic chłopcu nie jest.
To tylko zapalenie migdałków. Są zainfekowane.
- Niemożliwe. - Możliwe. Stąd wysoka temperatura.
Nie. Wycięto mu migdałki w zeszłym roku.
- Jest pani pewna? - Naturalnie. Jestem jego matką.
Więc nie mam dobrych wiadomości.
- Co to znaczy? - Jeśli nie migdałki, to dyfteria.
Dzieci od tego umierają.
Nie w normalnych okolicznościach.
Mając surowicę, wyzdrowiałby za kilka dni.
Ale nie mamy jej w naszej aptece.
Na pewno nic nie zostało?
Jestem pijany, ale wiem, co mamy w aptece.
Co możemy zrobić?
Może w szpitalu Sant Pau w Barcelonie.
Pomówię z kapitanem i jadę.
Jedź natychmiast.
Chłopiec ma mało czasu. Powiedz dr. Vedze, że cię przysłałem.
Dziękuję.
Szukam pediatry, dr. Vegi.
Pediatria jest na drugim piętrze. Po lewej.
- Doktor Vega? - Tak, to ja.
Przysłał mnie doktor Puig z Frontu Aragońskiego.
Mój syn ma dyfterię. Nie mamy surowicy, ani jak jej zdobyć.
Chcę prosić, by dał nam pan dawkę.
Dałbym panu z chęcią, ale skończyła się tydzień temu.
Codziennie zakrywam twarz dzieciom.
Nie znajdę jej w innym szpitalu?
Niestety nie.
Nacjonaliści niczego nie przepuszczają.
Przykro mi.
Otwórz usta.
Połknij to.
Nie może już nawet pić.
Temperatura nie spada.
Umiera, umiera nam chłopiec.
Pani Trini, dostaliśmy telegram od Lluísa.
Pisze że nie ma surowicy w całej strefie republikańskiej,
jest w rękach faszystów.
Pisze też, by się nie martwić, jakoś ją zdobędzie.
Nie zdobędzie.
Boże, proszę, nie zabieraj go.
Nie zabieraj mi go.
Nie teraz.
Proszę, Boże.
Pani Trini, może się pani zobaczy z Carlaną?
Z Carlaną? Dlaczego?
Bo ona jest w dobrej komitywie z obiema stronami.
Co może zrobić?
Nie wiem, ale zna wpływowych ludzi po drugiej stronie.
Może pani pójdzie?
Ja nie mogę do niej iść.
Oczywiście, że pani może.
I pójdzie pani.
Dobry wieczór. Przyszłam zobaczyć panią.
Wpuść ją, Maria.
Czy coś się stało?
Chcę prosić o przysługę dla syna.
Co się stało synowi?
Ma dyfterię.
Jeśli nie podamy mu surowicy, umrze za kilka dni.
Bardzo mi przykro.
Wiem, że niełatwo pani ze mną mówić, ale pomogę pani.
Co mogę dla pani zrobić?
Republikanie nie mają już surowicy.
Zna pani ludzi po drugiej stronie.
- Czy pani mąż wie, że pani tu jest? - Nie. Przyszłam z własnej woli.
Niech przyjdzie mnie zobaczyć.
Zaczekaj i wyłącz światła.
- Stój! - Proszę, nie strzelaj.
Zawołaj Solerasa. Twojego kolegę. Powiedz, że szuka go Lluís, przyjaciel.
Dlaczego?
Zaczekaj.
Co ty tu robisz?
- Chodzi o Ramoneta. - Co z Ramonetem?
- Dyfteria. - Co?
Zostało mu mało czasu.
Po naszej stronie nie ma surowicy.
- Pomyślałem, że ty... - Ja? Co?
Tu też nic nie ma.
Ale poszukam w aptekach innych pułków.
Nie martw się, Lluís. Zdobędę ją.
Mam nadzieję.
Spotkamy się w nocy w klasztorze.
Nie mogę wcześniej.
Dziękuję.
A Trini?
Co z nią?
Możesz sobie wyobrazić.
Dziękuję, towarzyszu.
Trini, co z nim?
Lluís, dobrze, że jesteś.
Jak ci poszło?
- Będę wiedział dziś w nocy. - Na pewno?
Nie, Trini.
Więc idź zobaczyć Carlanę.
Carlanę? Dlaczego?
Obiecała mi surowicę, jeśli ty poprosisz.
- Byłaś u niej? - Idź, Lluís. Szybko. Nie trać czasu.
Maria, zabierz chłopców do ich pokoju.
I niech umyją buzie.
Zostań tu, Fermín.
Żona kazała mi tu przyjść.
Dzień dobry, Lluís.
Zbliż się do ognia.
Chodź, usiądź tu.
Mówiłam, że pomogę ci, gdy będziesz potrzebował pomocy dla syna.
Powtórzę ci to samo.
Zdobędę dla ciebie surowicę pod jednym warunkiem.
Jakim?
Że zabijesz Solerasa.
Co?
Słyszałeś.
Ale dlaczego?
To niebezpieczny człowiek.
Nie pytaj mnie o to.
Soleras jest dla mnie jak brat.
Soleras jest żołnierzem drugiej strony i tyle.
- Jest wojna. - Daj mi tę cholerną surowicę!
Mój syn umiera!
Sprawy przedstawiają się tak.
Jeśli chcesz uratować życie synowi, wiesz, co masz robić.
Nigdy nikogo nie zabiłem.
Więc najwyższy czas.
Odpowiesz mi?
Przykro mi, Lluís.
Nie udało mi się jej zdobyć.
Co zrobisz?
Podjąłem kroki, by ją zdobyć.
Jakie kroki?
Carlana mi ją da.
Carlana?
W zamian za co?
Ta kobieta nie daje nic za darmo.
Lluís.
Liczy się, by Ramonet przeżył.
- Musi przeżyć. - Przeżyje.
Jego życie znaczy więcej, niż nas wszystkich.
Oczywiście.
Juli.
Chcę, byś wiedział, że pomimo różnic między nami,
zawsze uważałem cię za członka rodziny.
Każda rodzina ma swą czarną owcę.
Nie, spokojnie.
Spokojnie.
Ubrudź go moją krwią.
Odejdź, Juli.
Odejdź.
Nie wiń siebie.
Tak naprawdę wyświadczasz mi przysługę.
Tego chciałem...
umrzeć...
ale przynajmniej w ten sposób moja śmierć będzie coś znaczyła.
Proszę tylko, byś się nimi opiekował.
Nigdy ich nie opuszczaj.
Przysięgam.
Nie chcę ryzykować pochówku ze zwycięzcami.
Wojna kończy się dobrze tylko wtedy, gdy ją przegrywasz.
Już.
Jestem gotów.
Zabijmy się jak na dobrych braci przystało.
- A surowica? - Dałam ją już twojej żonie.
Wiedziałam, że to zrobisz.
Chyba mu się poprawiło.
Gdy przyszła Carlana, myślałam, że ten świat nie ma sensu.
Wydawało mi się absurdalne, że kobieta, która tak nas skrzywdziła,
uratuje życie naszemu synowi.
Liczy się to, że przeżył.
On, tak.
A my, Lluís?
Strzelają.
Uciekaj, Augustinico.
Będzie dobrze.
Wejdź do łóżka.
Szybciej, Augustinico.
Już dobrze.
Śpij.
Mówią, że gdy księżyc
Świeci na niebie
Słońce znika
Jest bardzo śpiące
Pomalutku
Zamknij swe oczka
Ty, moje dziecię jesteś słońcem
Które kocham najbardziej
Teraz pokazał się księżyc
W oknie komnaty
I mówi, byś spał
Nie lękaj się
Śnisz, że się bawisz
Bawisz się z lśniącą gwiazdą
Wypełniasz firmament szczęściem
Śpij, dziecię
Matka cię kołysze
I przytula z rozkoszą
Matka cię kołysze
I przytula z rozkoszą
W komnacie
Nie lękaj się
Napisy: Maya Koyo